De laatste projectweek

Alles en iedereen was klaar voor de show: 500 pannenkoeken waren gebakken, frisdrank was gekocht, de achtergrond was versierd, de kinderen oefenden hun laatste trucs, het was enkel wachten op de toestroom van ouders en gegadigden.

De 1000den toeschouwers bleven weg, maar de trouwste ouders en broertjes waren er. Met een hevige Balkanmix op de achtergrond werd het feest ingezet. Kinderen begonnen te dansen, touw te springen, te diabolen en te double dutchen alsof het een lieve lust was. Het was geen minitieus gesyncroniseerde show (daar was ook geen tijd voor), maar een heerlijk georganiseerde chaos waarin zowel de ouders als kinderen plezier in beleefden.
Na de show werden de pannekoeken eerst beleefd en dan gulzig naar binnengeschrokt. Na het feest werd er afscheid genomen door de kinderen van onze allerliefste Loïc, die door universitaire verplichtingen teruggedeporteerd moest worden naar België. Een gehuil van jewelste en de woorden: no te vayas!!! waren het gevolg. Na het decouperen van menige kinderarmpjes werd Loïc op een vrijwillige manier door de kinderen gelost en kon de valies gemaakt worden voor wat zijn laatste reis naar Cusco zou worden.

Maar een laatste weekend zonder Quadracing, zou geen laatste weekend waardig zijn. Vrijdagavond werd eerst nog een stapje gezet met twee Belgische deernes: Amina en Celine, die helemaal van België waren gekomen om de kindjes te zien optreden. En zaterdag werden dan onverbiddellijk de bronstige motoren bestegen. Er werd gevraagd om een veilige afstand te houden, maar hoe kan je een veilige afstand houden als je de eerste wil zijn? Een hevig gevecht werd ingezet, en een gemotoriseerde Marlier blijkt veel vinniger te zijn dan zijn wandelende equivalent. Hij had echter te kampen met peilsnelle Pj, geenremkennende Geert en Lösgehende Loic. Het lot werd beslecht in het voordeel van Jamil, de enige dame die meedeed... s Avonds was er de "Pimps and Who's Party", een edel feest in de elegante kamers van Bullfrogs. Maandag was het het definitieve afscheid van Loïc en omdat muchachos niet zomaar afscheid nemen, werd er zondag een heus feestmaal georganiseerd. Iedereen die ons in Peru een goed hart heeft toegedragen werd uitgenodigd, en uiteindelijk mochten we 16 mensen ontvangen voor een onvervalste Belgische friet met ballen in tomatensaus. 10 kg patatten en 4 kg vlees later mochten we de eer opstrijken van: Beste Buitenlandse koks tot nog toe. Dat de beste frieten uit België komen, is voor deze mensen nu ook geen geheim meer.

Maandagmorgen volgde dan het drieste afscheid van onze mr Mahy. Een spijtige zaak want volgens vele mensen vormen we met ons 4 een perfecte groep. Eén ding is zeker, den Mahy is nen heerlijken kerel, en elke dag zal zijn glimlach, zijn snor, zijn "oh yeah", zijn 'zijn' en zoveel meer gemist worden. 

Laatste week Caicay
Ietwat bedroefd kwamen we toe in Caicay, maar algauw konden de kindjes ons terug verblijden. Het was leuk om te zien dat ze allen na de show nog altijd even gemotiveerd waren om bij te leren. De diabolo's, bordjes, touwen werden gretig bovengehaald. Ik denk dat we, door het afscheid van Loïc, ook ergens beseften dat dit onze laatste week was met de kindjes en dat we daarom nog harder van elk moment samenzijn moesten genieten.
Deze week leerden we zowat alles aan waar we de andere weken geen tijd voor hadden. Zo werd dinsdag onder andere gevuld met een enorme stoeltjesdanswedstrijd. Voor woensdag boksten we een heus toneel/verhaal in elkaar. Zo vertelden we dat er 8 dieven hadden binnengebroken en alle diabolo's gestolen hadden, om ze terug te krijgen moesten alle kindjes samen 4 moeilijke opdrachten tot een goed eind brengen. We hadden het verhaal met de nodige ernst en gestreken gezichten verteld, en iedereen, maar echt iedereen was er volledig mee weg. Zelf dachten de kinderen er al aan om allen samen de dieven te vierendelen. Uiteindelijk hadden ze de opdrachten tot een goed eind gebracht, werden de diabolo's teruggegeven en moest er niet gevierendeeld worden.
Aangezien er de volgende morgen hard met adobestenen, rakkers van 18 kg, gezeuld en gesleurd  moest worden, werd diezelfde avond nog ons afscheidsavond gehouden met Ernesto, de directeur van het project. Havana van 3 jaar oud en kaarten werden bovengehaald. Cuba libre en blackjack, een onvervalste manier van afscheid nemen...

 El penultima dia

Het einde naderde, maar dit kon uiteraard niet passeren zonder dat señor Ernesto de proef op de som nam wat betreft onze groot gebekte gesprekken over hoe sterk en onuitputtelijk de gemiddelde (mannelijke) Belg wel niet is. Hiervoor huurde hij een camion waarin wij tot tweemaal toe zo`n 250 adobe-stenen (kleistenen waarmee half Peru zijn nederzettingen uit de grond tovert) mochten laden en lossen. Uiteraard werden we zwaar onderschat door de locals die ons, moest het op gokken aankomen, slechts een ratio van maximum 1 tegen 5 zouden geven voor kans op succes. Moest het op gokken aangekomen zijn, bestaat er geen twijfel dat we alles op onszelf ingezet zouden hebben, want inderdaad.. 3 geaclimatiseerde kathedralen van lichamen met nauwgespannen huid van de door pompende aders voorziene spiermassa die klaar waren voor een uitdaging...zeg nu zelf... En zogezegd zo gedaan... Met de nodige zweetlozing werd er geladen en gelost als nooit te voren en in minder dan 4 uur was de klus geklaard. Nen dikke merci en ne stevige schouderklop en zo werd het tijd voor de kindjes te ontvangen.
Even enthousiast als de weken ervoor werd er weer lustig gesprongen, gecircust en gespeeld.. zoals het hoort!

`Savonds werd er geschiedenis geschreven door een opkomende boysband die hun eerste videorelease de wijde wereld in stuurden (opgedragen aan Dhr. Tijpels Steven) en mocht de derde van het gezelschap richting Cusco vertrekken om vlees a volonté te verorberen op de verjaardag van Patty, de zus van onze goede vriendin Jamil.

Vrijdag
 
Een heerlijke brunch-bbq met patatten op een typisch peruviaanse wijze klaargemaakt. Zo hebben we onze laatste dag in Cai Cay ingezet! Vervolgens kwamen de kindjes af en mochten we voor de laatste keer laten zien wat voor speel-skilzz we in onze marge hebben.

Aan alle mooie liedjes komt een einde en zoals verwacht, maar niet gewenst, brak ook dit moment voor ons aan. Noem het zwarte vrijdag, noem het jammere vrijdag of noem het vrijdag ( gewoon vrijdag).. noem het zoals je wil, maar geef het een positieve bijklank want...
Afscheid nemen doet pas echt pijn als je weet dat er iets ongeloofelijks mooi aan vooraf is gegaan. En zonder enige twijfel kan ik jullie zeggen dat dat het geval was. Ik denk dat we allemaal wel het gevoel hebben dat we iets nuttig hebben gedaan en dat we iets betekend hebben voor de kinderen van Cai Cay. We hebben ons project probleemloos kunnen afwerken en dit met zoveel voldoening, inzet en plezier dat de tijd ons voorbijgeschoten is. Daarnaast is de vriendschap onder de muchachos naar een hoger level verhuist. En voor zij die dit onmogelijk wanen.. het is moeilijk te geloven , maar keiharde realiteit.

Wederom moeten we jullie voor dit alles bedanken, want zoals jullie op de foto`s hebben kunnen zien hebben we enorm veel materiaal kunnen achterlaten, waarvoor de kinderen ons en dus ook jullie, enorm enorm dankbaar waren. Het was dan ook met de krop in de keel dat we het dankwoord van onze geliefde vriend-directeur Ernesto Alonso in de schoot geworpen kregen. Na een laatste keer el baila de los quatro muchachos te doen werd er dan afscheid genomen.
Het was verbazingwekkend stil op de terugweg naar Cusco.
Er werd nog een dankwoordje geplaatst en een polleke gegeven aan wat we ondertussen wel mogen beschouwen als onze Peruviaanse familie, na alles wat ze voor ons gedaan hebben. En zo namen we, na 7 heerlijke weken, afscheid van Cusco en alles wat ons daar lief is. We stapten de bus op richting Puno en zonder al te veel woorden vielen we haast direct in slaap.
Het is moeilijk om, alles wat we hier hebben mogen meemaken, neer te schrijven want je vergeet sowieso kleine, maar niet minder belangrijke zaken. En moest er ons gevraagd worden om alles in één woord samen te vatten, dan zou het waarschijnlijk ongeveer klinken als: "Waaw...!"
We hopen dat jullie ooit al hetzelfde gevoel hebben gehad zoals wij dat nu hebben, of dat je dit zo snel mogelijk mag ondervinden, want het is beter dan  een warm bad na een ijskoude dag, een buffet na een hongerstaking, een douche nadat er zand tussen de billen is gekropen en we zouden haast bier vermeld hebben, moesten we niet van Belgie zijn...
Bedankt voor alles
en dan nu ... op reis!